Canada, here we come!

Aan mosquitos hadden we geen gebrek in Wells Gray. Er leven zo’n 35 soorten volgens het informatie bord. Een beer hebben we in elk geval niet gezien op de golfbaan. Als we ‘s morgens ontwaken is dat met het geluid van veel water. Achter ons in de wilde beek en op het dak van de camper door de regen. Gelukkig wordt het snel droog en zien we her en der wat blauwe lucht. Na het ontbijt rijden we het Wells Gray Provincial Park in, zien we in de berm van de weg beer nummer vier en stoppen we even later bij de parking van Dawnson Falls. Een korte hike brengt ons het uitzicht op de brede waterval Dawson Falls en als we nog 10 minuten doorlopen klettert het water bijna over onze voeten naar beneden. Precies op het punt waar de rivier over gaat in de waterval aanschouwen we de woeste krachten van het water. Zo heftig dat het zelfs enige duizeling bij ons doet opkomen. Van Dawson Falls is het nog eens 10 minuten rijden naar Helmcken Falls. Ja, de zoveelste waterval en een van de top attracties van dit park. Naast de waterval  zijn twee inhammen die het geheel weer een totaal ander uiterlijk geven dan al hetgeen we hiervoor hebben gezien. Variaties op een thema? Jazeker, maar wel een weer bijzondere variant. Op de terugtocht uit het park stoppen we bij de trail naar Moul Falls. Een anderhalf uur durende voettocht brengt ons in de natte waterdamp van alweer de derde waterval van deze dinsdag. Onderweg geen wild anders dan zo nu en dan wat toeristen van en naar de waterval. ‘s middags rijden we zo’n 100 kilometer naar Blue River. In de berm van de snelweg doet opnieuw een beer zich tegoed aan de verse gras. We stoppen op een speciale uitvoegstrook, pakken de camera, steken de weg over en lopen tot op veilige afstand van de beer. Aldaar schieten we prentjes en zien de beer van het talud glijden als er een grote vrachtwagen passeert. De beer eet vervolgens ongestoord verder. Na beer nummer 5 door naar Blue River. We monsteren aan op een wildlife excursie en gaan met een snelle aluminium boot de rivier en de meren op. Na enig zoeken vinden we op de oever van een van de eilanden een beer aan de waterkant. Ruim een half uur aanschouwen we het gedrag van deze 3 jaar oude beer in zijn natuurlijke omgeving. We hadden het voor geen goud willen missen. Ook de zeer snelle boottocht met bezoek aan een waterval… was een ervaring op zich. Na de wildlife excursie strijken we 2 kilometer verder neer op de campground. Vlak aan de doorgaande weg, die we nauwelijks horen. Op de achterliggende railway toeteren de lange goederentreinen regelmatig bij de onbewaakte overgangen. Een voorbode van een onrustige nacht?

Vanuit Cache Creek volgen we Thompson River oostwaarts. Over de flanken van Kamloops Lake bereiken we Kamloops, een van de grotere steden in de regio met zo’n 80.000 inwoners. Onderweg hebben we de brandstoftank weer eens bijgevuld. Vandaag 13 dollarcent per liter voordeliger dan de voorgaande keer. Dit keer tanken we 120 liter, met het verbruik van deze camper goed voor zo’n 500 kilometer. Toch snel zo’n 140 dollar armer. We klagen niet, het is slechts een constatering. In Kamloops vullen we het proviand aan voor de komende dagen. Eerst halen we in de supermarkt de klantenkaart, dat scheelt serieus dollars bij de kassa. Alcohol kopen we in bij de speciale Liquor Store. In de supermarkten geen alcohol, dus ook geen bier en wijn. Na Kamloops scheuren we noordwaarts over highway 5 tot aan Clearwater. Vervolgens vanaf Clearwater nog zo’n 35 kilometer tot net voor de ingang van het Wells Gray Regional Park. Daar parkeren we onze camper op het Wells Gray Golf resort en RV park. We hebben de hele golfbaan voor ons alleen. Geen golfers, geen wild alleen veel muggen. Volgens de eigenaresse is de remedie: veel bier, knoflook en vooral geen bananen. Deze wijze raad volgen we graag op. Na de 9 holes ronde genieten we in de volle zon van wijn en een biertje. Nu is het tijd voor het diner. In knoflook wordt voorzien! Vanavond de blik op scherp voor wild. De shit hebben we gezien tijdens ons rondje golf dus wellicht zien we straks, rondom schemer, ook de bijbehorende birdy bear. Spannend vooruitzicht in elk geval.

Na het vroege vertrek uit Whistler rijden we vele, vele kilometers door niemandsland. Onderweg nog een stop bij de Nairn Falls. De trail er naar toe is goed 1,5 km. Heenweg te voet in 20 minuten en terug in 10 minuten. De darmen drongen aan op een snelle retour. Ook hier een waterval met veel geweld. De zon doet de regenboog als vanzelf boven de waterval verschijnen. Vanaf de Nairn Falls gaat de route richting Cache Creek. Onderweg nog enkele stops voor lunch en sightseeing. Bij de Hat Creek Ranch stoppen we wat langer en bekijken de historische farm. Nog niet eerder maakten we een reisje per postkoets getrokken door twee paarden: slow en oncomfortabel. De reis van vandaag over hoge steile passen, in besneeuwd gebied op matige en verlaten wegen in een 30 ft camper, was er luxe bij. Vanuit de postkoets zien we de paarden en de geiten van de farm, vanuit de camper scoren we onderweg nog een hert op de fotocamera. In de loop van de middag arriveren we in Cache Creek. De campground is oke en ligt tegenover een aardige 9 holes golf course. We spelen hier ons 1e canadese rondje golf lekker in de zon. Rond 19.00 uur zijn we terug op de campground. Tijd voor een biertje en het reisverslag. Niet veel later knorren de magen en bereid Ingeborg het avondmaal. Vanavond buigen we ons over het traject van morgen dus dat blijft vooralsnog een verrassing. Stay tuned en volg de reis van Birdy Bear door Canada.

Vrij vertaald: van hoogtepunt naar hoogte punt. Om circa 10.15 uur staan we in het centrum van Whistler. We horen dat de lift vanuit het centrum niet werkt. Het alternatief: de lift vanuit Blackcomb op 10 minuten loopafstand. We kopen kaartjes en horen dat de lift vanaf 12:00 uur gaat. Eerst moet men boven sneeuwruimen..! We doden de tijd met een zonnige Starbucks Coffee en een gratis 18 holes midget golf. Kort na 12.30 uur gaat de lift open en reizen we omhoog. Guess what? Een fotogenieke beer op de piste, dus overeenkomstig de story van gisteren. Vanaf de tussenstop al massa’s sneeuw. En bij het station van de Peak to Peak lift gewoon meters. De tocht van Blackcomb mountain naar Whistler mountain is waar voor het geld: ruim 3 kilometer tussen de 2 overspanningen, vrijdragend! En dat honderden meters boven de grond. Een huzarenstukje en wereldwijd breekt dit alle records. In het bergrestaurant opnieuw een ervaring  rijker. Een bord met de tekst “maaltijden ook glutenvrij”. Ingeborg eet voor het eerst sedert 4,5 jaar een broodje hamburger. En hoe! Na terugkeer in het dal komen we er achter dat het ijshockeyteam van de Vancouver Canucks vandaag de 2e finale wedstrijd speelt om de Stanley Cup. De finale van noord-amerika. En als er iets is dat hier leeft dan is het deze wedstrijden reeks. Voor het eerst sinds 18 jaar staan ze weer in deze grote finale. We besluiten om de wedstrijd in de kroeg te volgen. De straten leeg, alle tafels vrijwel vol en we nemen plaats aan tafel bij 2 canadezen. Ze zijn just married, afkomstig uit Vancouver en op een korte honeymoon in Whistler. Wat volgt is een lange middag en avond met veel bier, blue bombs, en uiteindelijk winst voor de Canucks. 3-2 in deze game. Nu 2-0 in de finale competitie. Nog 2 wedstrijden winnen in de reeks van maximaal zeven en een nationaal feest breekt los. Onze tafelgenoten zijn uitgelaten en we drinken er nog eentje extra. Kort voor donker, in het schemer, lopen we vlot terug naar de camper. We zijn op onze hoede voor de beren. Wel veel verse shit op straat maar geen onverwachte ontmoeting. Daar zijn we niet echt rouwig om. Vanuit de stoeltjeslift voelt beren kijken wel zo comfortabel. Stel je Artis voor zonder hekken…! Al met al een dag van hoogtepunt naar hoogtepunt. Morgen verlaten we Whistler alhoewel het leven hier bijzonder goed is. Nieuwe kansen, nieuw geluk. What’s next?

Pas op …. voor de zwarte beer. Dat was na het welkom op de Riverside campground in Whistler het eerste wat werd uitgelegd. Zo’n 50 zwarte beren leven hier letterlijk in en om het olympische Whistler. Dat valt goed te zien aan de verse berenshit die je hier overal op straat tegenkomt. Wij zijn dus aangeland in Whistler, host of the winter olympics 2010. Waar de omgekomen rodelaar nog wordt herdacht nabij olympic plaza, midden in het dorp. Vanmorgen verlieten we vroeg in de ochtend Parkville op Vancouver Island. Stipt 08.00 uur vertrok de ferry richting vaste land. Om 10.10 uur meerden we af in Horseshoe Bay, even boven Vancouver. De route richting Whistler begint met een reis noordwaarts langs en door een soort fjordenlandschap met enorme panorama’s. De weg is nieuw en rijd vlot en daardoor bereiken we als snel Shannon Falls, met z’n 335 meter hoogte de op twee na hoogste waterval van British Columbia. Altijd goed voor het fotoalbum en doordat we redelijk dicht bij het water kunnen komen vochtig en imposant. Na de Shannon Falls toeren we door naar een wat lagere waterval, de Brandywine Falls. Deze heeft echter een volledig vrije val in tegenstelling tot de rotsblokken in de Shannon Falls. Vroeg in de middag arriveren we, zoals eerder gememoreerd, in Whistler. Op het splinternieuwe deel van de upper campground hebben we een comfortabele plek voor de camper. Het is al de hele middag zonnig en dat maakt het vakantieleven een stuk aangenamer. Helaas: het skigebied is sinds vorige week gesloten. “On top” ligt er nog een hele berg sneeuw en ook de bergflanken zijn nog flink wit. Binnenkort start hier het zomer skiseizoen en zitten wij er dus precies tussenin. De lagere pistes zijn nu het domein van de mountainbikers en de liften zijn dan ook voorzien van speciale fietstransporters. Morgen zullen we bij goed weer naar de top gaan en aldaar met de Peak to Peak gondola een oversteek maken van Whistler Mountain naar Blackcomb Mountain. Naar het schijnt hangen de gondels van deze lift zeer hoog boven de grond en heeft de overspanning een enorm bereik. Mooie bijkomstigheid van de tour met de skiliften: volgens de brochures zijn de skiliften hier de meest veilige manier om beren te kijken…. Als we ze zien dan laten we het weten.

Gisteren de lange rit naar Tofino. Mooi gelegen campground direct aan de Pacific. Tijdens eb, vroeg in de ochtend, lopen we over het strand en maken veel foto’s. Zowel landschappelijke prenten, als foto’s van het zeeleven. Het motregent voortdurend en dat gaat zelfs over in een permanente en langdurige regenbui. Met pijn in het hart besluiten we om geen walvissafari te boeken. Het weer en het zicht zijn gewoon te slecht. We verlaten Tofino in omgekeerde richting. De heenweg is de terugweg, een ander alternatief is er niet. In de middag bezoeken we nog Macmillan rainforest trail. Een bos met 800 jaar oude bomen en 1,5 keer de hoogte van de toren van Pisa. Dit zijn de echte woudreuzen! Net als de beroemde toren staan sommige van deze exemplaren scheef. En hebben veel soortgenoten het loodje gelegd. Als  voedingsbodem voor het nieuwe grut  maken de dode exemplaren een 2e leven door. Na Macmillan maken we een stop bij de Little Qualicum Falls. Hier stort het water van de Little Qualicum River met donderend geraas door een soort van kleine kloof bergafwaarts. De 90 graden bocht in het traject maakt van dit waterfestijn een waar spektakel. Boeiend en tegelijk bizar om te zien hoe een relatief rustig riviertje binnen enkele meters kan veranderen in puur geweld. Tegen de kracht van water is niets bestand, daar weten ze in China inmiddels alles van. Het traject van vandaag, donderdag 2 juni, eindigt in Parksville, gelegen aan de Strait of Georgia. Die steken we morgenochtend over met BC Ferries, terug naar het vaste land. We zullen dan aanmeren in Horseshoe Bay, net boven Vancouver. Het logische gevolg van de keuze voor deze veerverbinding is dat we deel 2 van onze rondreis, het traject “Vancouver – Calgary – Vancouver” tegen de klok in zullen rijden. Morgen de start in noordelijke richting.

Gisterenavond natuurlijk al de content geschreven voor de dag van vandaag. Maar nu de story hoe deze woensdag werkelijk is verlopen. Allereerst het antwoord op de vraag van gisteren avond: houden we het droog? Voor wat betreft de techniek aan boord van de camper is het antwoord “Ja”. Voor het weer van de woensdag  is het het antwoord “Nee”. Gelukkig is het droog als we van tijd tot tijd buiten zijn is en regent het met name in de namiddag en avond tijdens onze rit naar Tofino.

Dan nu het verloop van de woensdag. Vroeg op pad voor een rondje Victoria. Even na 11 uur vertrekken we met de camper richting Duncan. Onderweg een bijzonder uitzicht vanaf Highway 1, ter hoogte van Malahat, over North Saanich en de Gulf Islands. Ook een korte stop in Cowigan Bay met de kenmerkende paalwoningen. Vervolgens door naar Duncan. Het schijnt dat Duncan uit was op een toeristische trekpleister al la de muurschilderingen van het noordelijker gelegen Chemainus en daarvoor een bonte verzameling totempalen uit de hoge hoed toverde. Duncan heeft de Totem Route aangebracht op het lokale plaveisel. Zo loop je letterlijk van paal naar paal een sta je dus ook regelmatig voor ….! Totempaal wel te verstaan. Aansluitend door naar Chemainus, bekend van de murals. Muurschilderingen in gewoon Nederlands en dan werkelijk op iedere hoek van de straat, door heel het dorp. Vaak afbeeldingen van plaatselijke taferelen. De apotheek, de houtindustrie, het spoor, de inwoners, de dorpswinkel en ga zo maar door. Schilderingen met veel oog voor het detail, vaak al jaren geleden aangebracht en bijzonder goed onderhouden. De gele voetstappen op straat vormen de route,waar hadden we dit eerder gezien? Na ons bezoek aan Chemainus besluiten we tot een overnachting rondom Port Alberni. Als we daar uiteindelijk geen hook-up RV camp kunnen vinden valt het besluit om door te rijden naar “the end of the world”, Tofino. Zo ongeveer gelegen in de Pacific Ocean. De weg gaat door ongerepte natuur, is uiterst bochtig, smal en gaat regelmatig van laag naar hoog en omgekeerd. De camper zwoegt om te klimmen en weer af te remmen tijdens de steile dalingen. Onderweg zien we veel bos, sneeuw, wild water en grote meren. Maar al dat moois verdwijnt in het niets want plotseling is daar in de berm een beer met jong. Helaas geen mogelijkheid om te stoppen en de camera te hanteren. Enerzijds door de pure verbazing en anderzijds een gevolg van de kleine weg in combinatie met de grote camper. Als je tevoren roept “”wij gaan op berenjacht” dan roep je ook over je af dat je er nul zult zien. Nu, de teller staat op twee of telt de bijzondere ontmoeting met moeder en jong voor drie? Uiteindelijk rijden we na de bear-encounter nog een uur naar Tofino. Daar staan we nu met uitzicht op de Pacific op een mooie campsite. Dat we ons nu bevinden in een gebied dat risicovol is bij Tsunami’s is een gegeven waar we op dit moment toch niets aan kunnen veranderen. Vluchtroutes zijn er vrijwel niet en ach, de laatste was in 1964…

Tot morgen, als de Tsunami tenminste geen roet in het eten gooit. Enne: hotemetotum, wat een dag. Hiervoor kwamen we toch naar Canada?

Als je op dinsdagavond alvast de tekst schrijft voor de woensdag komt het er ongeveer zo uit te zien: “Gisteren was het onverwacht vochtig en viel de planning in het water. Vandaag aan het begin van een nieuwe maand gaat onze Canadese ontdekkingstour van Victoria, op zuidelijk Vancouver Island, noordwaarts via highway 1”. In de ochtend eerst te voet, zo’n 3 kilometer, richting centrum Victoria. Rondje centrum en dan 3 kilometer terug naar de camper. In Duncan gaan we totempalen bekijken. Daarna naar Chemainus, 80 kilometer van Victoria, voor de vele levensgrote muurschilderingen. Eind van de middag, begin van de avond Nanaimo voor de overnachting. Deze voornemens op dinsdagavond op papier gezet en verstuurd naar de birdybear site. Benieuwd wat de uitkomst van onze planning zal zijn en vooral welke nieuwe avonturen en indrukken ons te wachten staan.

En inderdaad het bootje kwam zo. Half uurtje wachten bij de terminal van Tsawwassen en aansluitend via een mooie vaarroute, tussen de eilanden door, in anderhalf uur naar Swartz Bay. Telefonisch de RV plaats gereserveerd in het Marine & RV Parc bij Victoria. Uitstekende standplaats aan het water met zicht op Victoria. Tijdens de lunch een zeer onaangename verrassing! Het geluid van nogal hard spuitend water. De koppeling van de hook-up losgeschoten? Nee, veel erger. Massa’s water stromen door de camper. Na het water ontkoppeld te hebben en de pomp uitgezet doen we al het mogelijke om de enorme hoeveelheden water, zo goed en kwaad dat gaat, uit de camper te krijgen. Onderzoek leert dat een koppeling van de waterleiding is gescheurd, met alle gevolgen van dien. De noodlijn van de camperverhuurder is onderbezet en/of razend druk. Na heel lang wachten komt er bericht dat we aan de andere kant van de stad een reparatie kunnen laten uitvoeren. Dwars door de stad en met veel verkeer op de weg bij Tom’s RV shop langs voor de reparatie . Materiaal 6 dollar, arbeidsloon voor 5 minuten 48 dollar, met de tax een totaal van ruim 60 dollar. We moeten wachten totdat de camperverhuurder de betaling heeft voldaan en keren laat in de namiddag terug naar de camperplaats. In de zon, aan de picknick tafel, zetten we deze woorden op papier terwijl vlak voor ons neus de watervliegtuigen stijgen en landen. Een spectaculair gezicht. De verloren vakantiedag, want zo voelen we het toch wel, zullen we later proberen te claimen bij de verhuurorganisatie. Geen regen vandaag maar wel een heel vochtige dag. Benieuwd wat de woensdag ons gaat brengen.

Maandagochtend na het ontbijt nog even een rondje downtown. Koffie bij Starbucks en terug naar het hotel voor de transfer naar het verhuurstation van Cruise Canada. De rit per taxi verloopt voorspoedig en zo ook de afhandeling bij Cruise Canada. “"Busje komt zo” is prima geregeld en voor we het weten rijden we met de 30 voeter het terrein af. Rondje industrieterrein en op zoek naar de Safeway. Nee, niet de meest veilige route maar de lokale supermarkt met die naam. Eerst even stoeien op het parkeerterrein maar met hulp van Ingeborg staat de RV als snel veilig geparkeerd. Inkopen gedaan en aansluitend de Shell leeg getankt. 125 liter bijgevuld terwijl ons rijdend huis nog een vrijwel halfvolle tank ter beschikking heeft. Tja je moet wat, gemiddeld rijd zo’n ding 1 op 4. Ter hoogte van Tsawwassen onze eerste campground. Het terrein stelt niks voor en is de $35 zeker niet waard. Het gezelschap van de buren en overburen maakt veel goed. Fles wijn op tafel en van de australische overburen zakken vol food en utilities. Zij vliegen morgen home en zijn blij dat ze aan het goede doel (ons) kunnen schenken. Voor ons vertrek morgenochtend komen ze ons nog wat meer zaken brengen die niet mee naar huis gaan. De buren zijn canadezen uit Revelstroke. Als wij daar in de buurt komen kunnen we ze bellen en maken ze tijd voor ons vrij. Zoveel gastvrijheid op de eerste RV dag, dat belooft nog wat. De redelijke nieuwe camper, 23450 kilometer op de teller, is inmiddels ingeruimd, de koffers zijn leeg en de kasten vol. De eerste maaltijd aan boord is genuttigd. Straks eens kijken hoe het slapen hier bevalt. Maar voor het  slapen gaan de trip van morgen voorbereiden. Overtochtje plannen met BC Ferries naar Vancouver Island, de highlights onder de loep nemen en bepalen waar we de volgende campground zullen bezoeken. De slogan voor morgenochtend? Niet zo moeilijk, gewoon variatie op een thema! Bootje komt zo….