Canada, here we come!

Onze retourvlucht vertrekt prima op tijd, beschikt over een plezierige crew en wij zitten op de lange benenplaatsen bij de nooduitgang. 9,5 uur later arriveren wij volgens schema in Amsterdam en constateren dat onze bagage de reis goed heeft doorstaan. Valet parking blijkt een uitkomst. Binnen 10 minuten na ons telefoontje wordt onze Chevrolet in de stromende regen voorgereden en in een mum van tijd zijn we op weg naar Friesland. Thuis dwingen we onszelf in het gebruikelijke ritme van direct uitpakken, opruimen en de eerste was in de machine. Gezien de stroomuitval na een blikseminslag ontkomen we er niet aan om direct vandaag een flinke voorraad (diepvries)boodschappen in te slaan. ‘s avonds stellen we het toegeven aan onze nachtrust enige tijd uit en proberen zo de dreigende jetlag te voorkomen. De mooie zondag besteden we  vooral aan hoog gras en onkruid. Even een inhaalslag na 4 weken achterstallig onderhoud. Ook op maandag in bloedmooi weer nog een aantal grote klussen “”rundum hause””. Het weer is in elk geval een prachtige finale van een bijzonder aangename ontdekkingsreis, die hoog scoort in onze persoonlijke top 3. Zo een waarvan je zegt: voor herhaling vatbaar en dan voor een half jaar. Wie weet, …… ooit? Als de kans zich voor doet hoeven we ons niet te bedenken en zeggen volmondig ja. Dat zegt genoeg over onze conclusies en daar laten we het dan ook bij! Wie weet maken we een volgende keer weer een reisblog. Dit exemplaar gaat ons ongetwijfeld helpen om onze herinneringen te ordenen. Het was een plezier om het samen te stellen. Wellicht tot ziens en lees bij een volgend blog. En mocht je zelf ook eens op berenjacht willen. Onze uitgebreide ervaringen delen wij graag! Goede jacht alvast.

Dat duurt nog ruim 1 uur. Ondertussen hebben we zelf de bagage gewogen om te zien hoe kritiek we zijn. Gelukkig nog net genoeg ruimte als we 0,5 kg per persoon afronding op de koop toenemen. Bij de PGA golfshop op YVR is het ook opruiming. In 2 etappes halen we nog wat last minute voordeeltjes binnen. 2 golfpolo’s samen voor 20 canadese dollars, zo’n 15 euro laten we natuurlijk niet liggen. De creditcard geeft geen krimp, tenminste nog niet…. We checken bijtijds in en scoren een plek bij een van de nooduitgangen. Gemiddeld dus een betere kans voor de lange benenplaats. Dat zou zeer welkom zijn, de vlucht duurt immers 9,5 uur. Op het eetplein, nog voor de douane, slagen we niet voor een glutenvrije maaltijd. Gelukkig is er nog het restaurant en daar hebben we meer succes. Na een smakelijk en voedzaam maal gaan we gladjes door de douane. Het is rustig op het vliegveld en dat heeft zo z’n voordelen. Na de douane lopen we in slakkentempo langs de duty-free shops. Om 15.15u valt er niets nieuws meer te ontdekken behalve een comfortabele stoel met stopcontact en free wifi. Die vinden we op zo’n 30 meter van onze gate. Straks gaan we via gate 53 aan boord en zit het er echt op. Vanaf dat moment vliegensvlug naar Amsterdam.  Now boarding, nog 40 minuten. Het aftellen is begonnen.

Het is nu vrijdag 24 juni 11.00 uur. In Nederland dus 08.00 uur in de avond. Per taxi zijn we zojuist gearriveerd op YVR, Zo noemen ze hier de airport van Vancouver. Het lange wachten is begonnen dus voldoende tijd om nog wat regels op het digitale papier te zetten. Vanochtend kwam het met bakken uit de hemel maar gelukkig is het  droog sinds het moment dat we de camper moesten inleveren. Een blik van de dame van de ontvangst is voldoende  om al ons schoonmaakwerk goed te keuren en de camper voor akkoord in ontvangst te nemen. Wij moeten echter met hen nog een appeltje schillen in verband met de lekkage tijdens de start van ons avontuur. Daar staat standaard klaarblijkelijk 1 dag restitutie van de kale huurprijs tegenover. Na overleg en tussenkomst van de manager weten we dat te verdubbelen. Binnen een kwartier zijn we weg bij Cruise Canada en rijden we naar YVR. 50 dollar verder arriveren we daar en doen navraag over een extra vroege check-in. Helaas is die er niet dus moeten we wachten met het inleveren van de bagage tot circa 13.30 uur. De eerste Starbucks Coffee is inmiddels genuttigd en de bananen zijn soldaat gemaakt. In de grote voorhal op de vertrek verdieping hebben we een mooie plek gevonden met een openbare en gratis wifi verbinding. Gezeten op de tribune met voor ons de bagagewagens slaan we de gezellige drukte gelaten gaande. Om beurten hebben we de gelegenheid wat rond te lopen, een shopje te bekijken en ons te beraden op de lunch. Om ons heen horen we alle talen van de wereld en zien we wederom veel, heel veel aziaten, chinezen, taiwanezen, indiers etc. etc. Gisteren in de mall van Vancouver hebben we het percentage geschat. op 95 %. Voor ons is het overduidelijk: ze, met de ogen wat meer in spleetvorm, zijn in aantal de omvangrijkste groep ter wereld. Tot zover het eerste half uur op YVR, six hours to go!

Vanuit Chilliwack arriveren we in no-time in greater Vancouver. Er staan vandaag geen sight seeings meer op ons programma dus we volgen de snelweg tot in een van de voorsteden van Vancouver. Op weg naar de Tommy Hilfiger outlet store komen we gelukkig pas voor de tweede keer terecht in een verkeersopstopping. Werk aan de weg is de oorzaak van deze kleine vertraging. Outlet-uitverkoop-kortingsbonnen maken het shoppen extra aangenaam. Vervolgens eerst naar de campground in Vancouver Burnaby, we willen zeker zijn van een plaats. Tenslotte hebben we de campground uitgezocht omdat deze relatief dicht bij het inleverpunt van de camper is gelegen en beschikt over prima faciliteiten voor zo’n laatste dag. Hieronder begrepen de speciale RV wasplaatsen met warm water, hogedrukreiniging, zeepsysteem, zwenkarmen en ladders op rail. We lunchen op de campground en bezoeken in de middag de benzinepomp om brandstof en propaan af te vullen. We laten het niet alleen bij de pomp maar rijden door naar een van de grootste shopping malls in Vancouver. Enkele uren en zo’n 450 winkels later moeten we er toch aan geloven: de grote schoonmaak. Eerst klooien we met water en zeep op de rv wasplaats en krijgen onze camper buitenom weer redelijk schoon. Aansluitend nuttigen we ons laatste diner aan boord van de camper. Na de afwas maken we onze golftassen reisvaardig gevolgd door de koffers. Last but not least de schoonmaak van de binnenzijde van de camper. Rond negen uur drinken we koffie en is er even tijd om deze woorden aan de pc toe te vertrouwen. “Canada here we come!” nadert z’n einde. Partir c’est mourir un peu. Ofwel we hadden deze reis best nog een aantal maanden willen continueren. Het verveelde geen moment of het moet de lange reis door het oneindig laagland zijn geweest, vanuit omgeving Drumheller richting Waterton Lakes National Park. Met de camper op ontdekkingsreis in zo’n mooi land is meer dan uitstekend bevallen. Letterlijk: BEREGOED! De infrastructuur voor een campervakantie is hier volop aanwezig. De wegen waren rustig en het landschap indrukwekkend. Zelfs met zo’n grote, 10 meter lange, camper konden we overal uitstekend uit de voeten. Minpunten? Als we dan toch wat moeten noemen: het weer had beter gekund en zo’n 30 footer zuipt aardig wat brandstof. Maar verder alles ok. Morgenochtend leveren we ons rijdend huis in, stappen in de taxi en hangen lang rond op het vliegveld. Onze rechtstreekse vlucht naar Amsterdam Schiphol Airport vertrekt gepland om half zes in de namiddag. Een taaie dag ligt dus in het verschiet. Maar ach, dat is een beperkte prijs voor zo’n avontuur. En als het wat lukt om te slapen op de terugvlucht dan zijn we vliegensvlug weer terug. Als we wakker blijven dan duurt het allemaal wat langer. Maar hartje zomer in de file naar Zuid Frankrijk is net zo makkelijk een zware bevalling. Tot slot van deze episode: onze laatste updates zullen we waarschijnlijk na terugkomst op papier zetten. Wifi op 12 kilometer hoogte zit niet in ons arrangement. Op de valreep toch nog een minpuntje gevonden!

Een van de laatste ritten van deze canadese ontdekkingsreis gaat van Princeton naar Chilliwack. Vanuit Princeton rijden we een bergachtige tocht naar de ghost town Coalmont. Dit rit is fantastisch maar deze ghosttown stelt geen r.. voor. We keren en rijden hetzelfde bergachtige traject nogmaals maar nu met geheel nieuwe panorama’s. Terug in Princeton vervolgen we onze route via het E.C. Manning Provincial Park. Stop 1 is bij de beaverdam trail, Mooie natuur zonder bevers. Bij de 2e stop wandelen we door de vlakte met Rhododendron struiken. Die zouden half juni hier in volle bloei moeten staan maar de natuur is te laat op gang gekomen. Een klein deel bloeit gelukkig, maar het is nog geen zee van bloemen. Onze 3e stop plannen we bij de Cascade Look Out, een hoger gelegen uitzichtpunt. Kansloos! Het startpunt van de weg er naar toe ligt op 1346 meter hoogte. De slagboom is gesloten en op het bord staat: closed, due to packed snow. We hadden al zo’n donkerbruin vermoeden dat dit zou gebeuren. Over de snelweg rijden we verder door het park en worden niet tevergeefs gewaarschuwd voor overstekende herten. Als de herten weer meerdere keren deelgenoot zijn van onze reis herinneren we ons plots dat we de beer ontmoeting van gisteren onvermeld hebben gelaten. Dat zal komen door z’n rugnummer, nummer 13.  Net buiten het park bekijken we nog de Hope Slide. Een enorme massa afgebroken bergtop is bergafwaarts geleden en heeft beneden gigantische hoeveelheden rotsblokken en puin achtergelaten. Het gebeurde in 1965 en trekt dagelijks nog vele nieuwsgierige toeristen. Via het plaatsje Hope, met z’n vele houtsnijwerken, volgen we de Fraser Canyon en de Fraser River zo’n 50 kilometer stroomopwaarts. We willen op de valreep van ons canadese verblijf zien wat deze bruisende rivier doet op het smalste en diepste punt. In een woord geweld(ad)ig. Met de airtram dalen we steil af van de weg naar de rivier en zien hoe deze zich hier met z’n oorspronkelijke stroomsnelheid van 44 kilometer per uur door de nauwe canyon wurmt. Een centrifuge op 3000 toeren is hier mee vergeleken een bakje stilstaand water op het aanrecht. De waterdiepte van de Fraser River is vandaag 177 ft en dat is zo’n 35 ft. teveel om de durfals op de rafts op de rivier toe te laten. Wederom een gevolg van de strenge winter en het natte voorjaar. Hell’s Gate is de naam die de ontdekkingsreiziger Simon Fraser aan deze plek gaf en hij noteerde ooit dat dit geen plaats is voor mensen op deze aardbol. Zo gingen wij in luttele minuten met de airtram naar de poorten van de hel. Simon Fraser deed er maanden over. Of er toen ook al Hope was dat vertelt het verhaal niet. Het toetje van deze woensdag bestond uit een korte wandeling naar de Bridal Falls net voor Chilliwack ons eindpunt van vandaag. We wandelen en klimmen net iets verder dan toegestaan en hebben zo een mooie toegift voor onze zoveelste bijzondere dag in het westen van Canada. Morgen een RV campground in of nabij Vancouver. Aftanken, propaan bijvullen, de verplichte camperreiniging en het inpakken van de koffers en golfbagage staan voor morgenmiddag op het programma.  Als we morgen en overmorgen, geschat, de laatste 150 kilometers achter ons hebben gelaten dan staat de teller totaal op zo’n kleine 5.500 onwaarschijnlijk mooie en indrukwekkende kilometers met vele, vele hoogtepunten. Figuurlijk en ook letterlijk omdat we heel veel in, op en tussen de ruige en dominante bergwereld vertoefden. Maar voor het zover is nog onze laatste voorbereidingen voor de trip van morgen. Waarheen? Greater Vancouver. Hoe? Met de camper. Via? Dat zoeken we nog even uit. Het weer? We zullen het wel zien. We zeggen alvast tot morgen mits een geschikte WiFi verbinding dat dan toe laat.

Spel- of typefout in de titel? Niet echt. We reizen door het meest zuidelijke deel van de Okanagan vallei en zitten midden tussen de wijngaarden. Hoe zuidelijker we komen des te meer neemt het landschap de kenmerken van de dessert aan. Vandaag is het 30 graden dus de warmste dag van onze reis. In het zomerseizoen is het klimaat hier voor de druiven optimaal. Warme dagen met koele nachten.  Om 10 uur in de ochtend staan we de eerste wijnen te proeven. Wellicht wat vroeg maar dat komt toevallig zo uit met ons schema van vandaag. Na de proeverijen bezoeken we in Osoyoos de nederzetting van de indianenstam. Bij het Nk’ Mip Dessert Heritage Center volgen we de binnen en buitententoonstelling, lopen we door het kwetsbare dessert landschap, leren we iets over de ratelslangen en luisteren we naar originele indianen sound, live gezongen en begeleid op een soort van tamboerijn met de klanken van een drum. ‘s middags gaat de route uiteindelijk door tot aan Princeton. Onderweg stond er nog een mijnbezoek gepland maar door het lange winterseizoen was deze nog niet veilig genoeg voor de toeristen. Net voordat we Princeton binnen rijden treffen we een mooie 18 holes golfbaan met RV plaatsen.  Rond de klok van vijf uur starten we onze ronde golf en zien tijdens het spelen nog 2 herten op en om de baan. Ook hier is het meer dan heuvelachtig. Gelukkig hebben we dit keer voor gemotoriseerd vervoer op de golfbaan gekozen en blijven de kuiten gespaard. Na het late diner bouwt Ingeborg, in het bijna donker, het kampvuur op. Dat helpt om de muggen enigszins weg te houden en geeft wat extra licht, warmte en sfeer tijdens de samenstellen van dit verslag. Wat morgen brengt is nu nog onbekend dus daarover vandaag geen mededelingen.

In tegenstelling tot de weersvoorspellingen verlaten we de campground met regen. Als we kort na 09.00 uur in Kelowna arriveren is het droog en de temperatuur aangenaam. Op de planning staat om zowel het wijnmuseum als het boomgaardmuseum te bezoeken. De eerste blijkt een misplaatste commerciële  truck om toeristen naar een wijnwinkel te lokken. De tweede stelt van buitenaf bekeken ook al weinig voor maar is op maandag gesloten. De 2 dollar parkeergeld blijkt toch goed besteed. Koffie en poepen bij de Starbucks en de wijn van 8 dollar is volgens Ingeborg een goede koop. Veel te vroeg arriveren we bij ons middaguitje in Summerland. Toepasselijke naam als we voor het eerst sinds vele dagen een zonnige dag noteren. Gelukkig blijkt onze middag activiteit wel volgens schema te werken en na de lunch wachten we netjes op het All Aboard alvorens we de open rijtuigen van de Kettle Valley Steam Railway betreden. Vanaf Prairie Valley Station maken we de bijzonder leuke retourtocht door heuvelachtig en landschap. En dat in de volle zon. Dat mag weer eens in de boeken. Zo’n 90 minuten later zijn we terug op ons vertrekpunt. Laat in de namiddag rijden we, met de camper, verder naar Penticton en volgen we de route dwars tussen de vele wijngaarden door tot voorbij Naramata. De uitzichten over de wijngaarden en het grote Okanagan Lake zijn een lust voor het oog en het is dan ook geen straf dezelfde route retour te rijden Op de campground in Penticton stelt de beheerder ons gratis fietsen ter beschikking. Zo wil hij wat terug doen voor europeanen omdat hij zelf in Europa zo gastvrij werd ontvangen. Gelukkige zijn onze ervaringen in Canada overeenkomstig. Na het avondmaal, dat we zojuist achter de kiezen hebben zullen we dan ook nog een klein toertje op de bike, met helm, ondernemen. Morgen proeven we onderweg wellicht nog wat wijn en zakken we de Okanagan vallei verder zuidwaarts af richting ons meest zuidelijke punt Osoyoos. De enige plek in Canada die ze als dessert omschrijven. Geen nagerecht alhoewel het vrijwel aan het einde van onze trip valt maar gewoon een droge woestijnomgeving. Of dat lukt? We lazen berichten over dreigende overstromingen en gratis zandzakken. De komende 1 of 2 dagen komen we daar vanzelf achter.

De bergen om ons heen hullen zich in de laaghangende wolken. Dat doet het ergste vrezen voor onze eerste bestemming van deze zondag. Zelfs met de ruitenwissers regelmatig op de intervalstand blijven onze trips over de canadese wegen meer dan de moeite waard. Vandaag: Rogers Pass, bergop richting het noordoosten, zo’n 75 kilometer vanaf Revelstoke. De reis gaat voortvarend en om 08.46 hebben we zicht op een beer in de berm van de Trans-Canada Highway. Hier geldt een stopverbod maar aangezien hier bergop 2 rijstroken met vluchtstrook beschikbaar is wagen we het erop. Blik op de achteruitkijkspiegels en beer tegelijkertijd en Ingeborg vanuit het zijraam knippen met de camera. Na een goede close-up tonen we risicomijdend gedrag en rijden door. De expositie op Roger Pass is ontmanteld. Gelukkig kunnen we nog wel de video bekijken over de voorzorgsmaatregelen tegen de zeer frequente lawines. De beelden uit de 60’er en 70’er jaren zijn gedateerd. Deze belangrijke verbindingsweg gaat vaak preventief dicht om het canadese leger in staat te stellen de lawines met een kanon op te wekken. Daarna kan de sneeuwruimploeg aan de slag en zodra het sein weer op veilig staat gaat de weg weer open zolang dat kan. Met 23 meter sneeuwval per seizoen en steile bergwanden dicht op de snelweg is dit een exercitie die het hele winterseizoen op zo’n 140 vaste punten doorlopend wordt uitgevoerd. Na de video vervolgen de weg over de pas nog enkele kilometers. Helaas wordt het zicht aan de andere kant van de pas niet veel beter en draaien we om op het moment dat we de tijdgrens weer eens bereiken. We rijden terug richting Revelstoke en bezoeken onderweg nog 2 kleine rondwandelingen door het regenwoud. Dat is geen grappig bedoelde woordspeling maar werkelijkheid. En ook redelijk zeldzaam zover landinwaarts. Toch heeft de vegetatie hier alle kenmerken van een echt regenwoud. De 2 wandelingen maken dat meer dan duidelijk. Met regenjas aan en capuchon op lopen we de tochtjes. Ook in Revelstoke zelf rijden we nog een bergpas. Althans 12 van de 26 kilometers. Vanaf dat moment is de weg gesloten wegens sneeuw. Het is inmiddels 19 juni! In de middag toeren we zuidwestwaarts en verlaten langzaam maar zeker de hoge bergen. Het landschap wordt opener en we passeren Sicamous, Shuswap Lake en Salmon Arm. In een steeds heuvelachtiger landschap komen we terecht in de gebieden met fruitteelt en wijnplantages. Net boven Vernon aan het Swan Lake vinden we na een enige omzwervingen een geschikt RV Park. De buitentemperatuur is inmiddels gestegen naar 22 graden en tussen de buien door is het droog. De wolken staan hoger aan de hemel dan vanochtend maar toen zaten we zelf ook ruim 1000 meter hoger. Als we iets loslaten over de weersverwachting tegen de host van het RV park dan vertelt haar blik weinig goeds. Ook de mensen hier zijn het na een lange en barre winter zat dat het echte voorjaar nog niet op gang is gekomen. Morgen zakken we de Okanagan vallei verder zuidwaarts af en rijden dan tussen de 10 tallen wijngaarden door  steeds meer richting onze eindbestemming Vancouver. Langzaam maar zeker beginnen we ons te realiseren dat we nog maar 4 volle vakantiedagen hebben voordat we vrijdag de camper gaan inleveren. Het niveau van onze voorraadkast aan boord van de camper passen we overeenkomstig aan. Met een beetje geluk worden het nog 4 zonnige dagen. Zo niet, jammer dan, het blijft een fantastisch avontuur.

Precies om 08.00 uur rijden we het terrein van de campground van Nakusp af. We veronderstellen dat de weg naar de ferry van Galena Bay erg rustig zal zijn en dwars door de natuur loopt. De kans op wild is dan ‘s morgens vroeg extra groot. Onze veronderstellingen blijken correct. In de 50 kilometer naar Galena Bay zien we gemiddeld iedere 10 kilometer een of meerdere hertachtigen in de berm of op de weg. Vandaag hangen de wolken erg laag en als we van tijd tot tijd zicht hebben op het Upper  Arrow Lake is geeft dat een bijzonder uitzicht. Drie kwartier voor het vertrek van de ferry arriveren we aan de voet van het Lake en staan als tweede in de rij voor de overtocht. Om half tien varen we af en een klein half uur later meren we aan in Shelter Bay. We zijn nu halverwege Nakusp en Revelstoke. Etappe 2, verder noordwaarts, maar nu over de westoever van Upper Arrow Lake. Na zo’n 20 kilometer spot Ingeborg een beer. We trappen op de rem, de weg is immers leeg. Vlot achteruit en op zoek. Op de grens van berm en bos lokaliseren we de beer. Het blijken er uiteindelijk twee te zijn. Zo’n 20 minuten staan we met de knipperlichten aan midden op de weg. We volgen de beren op hun bermwandeling en rijden van tijd tot tijd meters mee vooruit en meters mee achteruit. We schieten natuurlijk meer dan voldoende foto’s, mooi voor de terugblik. Als je beren zo ongestoord kunt volgen verkeer je in dit geval, letterlijk en figuurlijk in de wolken. Tegen het middaguur rijden we de campground van Revelstoke op. Te voet gaan we naar het 8000 inwoners grote dorp. Op de farmers market eten we heerlijke warme worst van de BBQ.  In Revelstoke wonen ook 2 candezen welke we de eerste dagen van onze trip een aantal keren hebben ontmoet. We hebben hun telefoonnummer en ze hebben gevraagd om te bellen als we Revelstoke aandoen. Dat laten we aan ons voorbijgaan maar in het dorp komen we bij een van de huizen hun oubollige doch grappige caravannetje tegen. Geen auto voor het huis. Ze zijn afwezig. Na ons rondje Revelstoke lopen we terug naar onze campground die een redelijk goede wifi verbinding heeft. Zo kunnen we dus al in de loop van de middag ons verhaal van vandaag publiceren. Dat doen we in een schraal zonnetje dat af en toe door de laaghangende wolken schijnt. Morgen gaan we 70 kilometer bergopwaarts naar Rogers Pass in Glacier National Park. Het schijnt daar zeer onherbergzaam te zijn en dat wekt onze nieuwsgierigheid. Rogers Pass is in Canada een van belangrijke Oost West verbindingen maar sneeuwt regelmatig dicht. Het canadese leger komt dan in actie om met een houwitser de sneeuw op te blazen. Daar zullen we nu geen last van hebben alhoewel een van de wegen, hier vandaan zo’n 10 kilometer de bergen in, nog afgesloten is vanwege achtergebleven sneeuw. Normaal gesproken zou die betreffende weg in dit jaargetijde zo’n 23 kilometer berijdbaar moeten zijn. De foto’s van de beheerder van de campground tonen de meters sneeuw van deze winter. Tot aan de dakrand van het huis waren ze hier ingesneeuwd. Benieuwd of we daar op de Roger Pass ook nog iets van zullen merken.

Vandaag gestart met de 18 holes golfronde. De caddiemaster herhaalt het nog maar eens: het is een mountain course dus een stevige wandeling. En dat klopt. Deels in de regen spelen we, met beperkt succes, onze ronde op een zeer gevarieerde baan en midden in de natuur. Het is druk op de  baan en dat al zo vroeg in de ochtend. we hebben er nauwelijks last van en we horen de flight achter ons tegen de marshal zeggen dat wij het lopend prima bijhouden. Alle anderen zitten hier in de gemotoriseerde golfcart. Na afloop lunch in de camper en kort na 12 uur gaan we op weg naar de goudmijn. Helaas, alleen de expositie blijkt open voor 10 dollar entree. We bedanken voor de eer en zien meer vakantiegangers op dezelfde wijze het paviljoen verlaten. Zo wordt een goudmijn natuurlijk nooit een goudmijn voor de uitbaters. we rijden richting Castlegar en bezoeken  de eerste dam. Aardig, maar geen vakantie highlight. Hetzelfde gaat op voor de plaatselijke hangbrug. Klaarblijkelijk zijn we te verwend geraakt  met al het moois dat we deze ontdekkingsreis al hebben meegemaakt. Als we noordwaarts rijden passeren we de tweede dam. Vanaf de parkeerplaats langs de snelweg zien we hoe de zojuist geopende dam met enorme kracht het water in de rivier loost. Hoog tegen de bergwanden zien we hoe de kolkende en wit bruisende watermassa zich in de onderliggende rivier stort. Toch nog  een highlight vandaag. Van Castlegar naar Nakusp rijden we 150 kilometer door groen beboste berghellingen, waarvan 50 kilometer hoog boven de oevers van  Slocan Lake. De bordjes met overstekend wild zijn hier niet tevergeefs geplaats. We stoppen al nauwelijks meer al de zoveelste hertachtige op ons pad komt. In de late namiddag strijken we neer op de gemeentelijke camping van Nakusp. We vullen de watertank van de camper bij, pluggen de stroom in en leggen alle apparatuur aan de laders en adapters. Even energie bijtanken dan kunnen we weer fotograferen, sms’en, scheren en computeren. Vanavond pizza’s uit de magnetron. Na de tochtvoorbereiding voor morgen nuttigen we gehuld in een warme trui nog een wijntje en biertje onder de dennenbomen. We kopen geen hout voor het kampvuur. Dat is met de huidige weersomstandigheden de goden verzoeken. Onze tocht van morgen gaat richting Revelstoke en Mount Revelstoke National Park, precies halverwege zullen we aangewezen zijn op de ferry van Galena Bay naar Shelter Bay. In het uitgestrekte land zijn lang niet alle wegen doorgaand. Gelukkig biedt morgen de ferry uitkomst.