Canada, here we come!

Regent het vandaag warm water? Het regent wel als we opstaan maar niet bepaald warm water. Het is hier koud voor de tijd van het jaar. Maar op 20 minuten afstand van de campground ligt Ainsworth Hot Springs. Daar komt heet water gratis uit de grond, gratis voor de beheerder van de Hot Springs. Wij betalen entree, nemen een douche en betreden het heerlijke, 37 graden warme, openluchtbad terwijl de regendruppels op onze hoofden dansen. We kunnen via een apart bad ook nog naar de met water gevulde grotten. Hier is het water nog warmer, de bron staat in directe verbinding met de grotten. 40 graden is de watertemperatuur en dicht in de buurt van de toevoer nog warmer. Als we zijn uitgeweekt nuttigen we op de parkeerplaats van de Springs onze lunch alvorens we de motor starten. Na omzwervingen via Nelson, Salmo en Trial besluiten we richting de goudmijn van Rossland te rijden. Het is echter al laat in de middag en we vrezen dat we die vandaag niet meer kunnen betreden. Plots dient zich een alternatief aan: de golfcourse  Redstone resort. We slaan de weg af en treffen een mooi complex aan. We overleggen in de proshop of we hier morgen kunnen spelen mits het droog is. Dat kan en we nemen een optie op de starttijd 07.52 uur. De namiddag en het begin van deze avond gebruiken we voor onze golftraining. Mooie driving-range en afslaan vanaf het gras: zeldzaam! De putting greens zijn bloedsnel en zullen morgen veel van onze vaardigheid vragen. Na het trainen drinken we voor een aangename prijs onze consumpties in het clubhuis. Aangezien we toestemming hebben gekregen om op het parkeerterrein te overnachten is alcohol geen probleem. Bij goed weer lopen we hier morgen in zeer heuvelachtig terrein onze 18 holes ronde, waarschijnlijk is deze baan een echt kuitenbijter. Als we heel ver slaan vliegt onze golfbal zo de U..S.A. binnen, figuurlijk dan. Hemelsbreed overnachten we hier we op slechts een kleine 10 kilometer van de grens. Morgen na het golf richting de goudmijn. Eind van de middag zetten we dan koers naar de stuwdammen van Castlegar en de suspensionbridge van Brilliant Suspension Bridge Regional Park. Dat zijn de plannen, nu zien wat daarvan terecht komt.

Gisteren schreven we al het nodige over het tijdsverschil. Vanuit de camper kijken we uit over Kootenay Lake. Zoals te constateren op de foto stroomt aan de overzijde (Mountain Standard Time) het water van links naar rechts, zuidwaarts. Echter aan deze zijde (Pacific Standard Time) van rechts naar links, noordwaarts. Is dit nu wat men verstaat onder (ge)tijden?

We verlaten de vrijwel verlaten campground van Lake Koocanusa vroeg in de ochtend. Hoe vroeg weten we eigenlijk niet precies want gisteren hebben we de klok aangepast na het passeren van de grens Alberta – British Columbia. Tijdens de voorbereiding van de tocht van vandaag ontstaat twijfel over de juistheid ervan. De kaarten spreken elkaar tegen en het roadsign van vandaag versterkt dat gevoel alleen nog maar. Onze eerste stop van vandaag, hoe laat dan ook, is in het historische Fort Steel.  In een soort van openlucht museum met zo’n 60 gebouwen wanen we ons eind 1800. En dat in een setting van een stadje uit het wilde westen. Het seizoen begint hier pas op 1 juli en dat valt te merken. Het is nog erg rustig en zelfs de levende scenes zijn later opgestart dan zou moeten. Alle waar naar z’n geld? 5 dollar entree is voor Canadese begrippen bijzonder laag. Er wordt in Canada stevig gerekend voor toegang tot attracties. De 5 dollar per persoon is hier dus eigenlijk echt waar voor het geld maar het had beslist nog beter gekund. Enfin, wij kunnen zeggen dat we 10 minuten op school hebben gezeten rond begin 1900. Rond het middag uur ( ?,?,? ) arriveren we op onze 2e bestemming, een bierbouwerij. Vandaag 5 dollar dag? Niet gek voor de rondleiding met een groot glas bier na afloop. We denken dat we nog een halfuur wachttijd hebben en meekunnen met de laatste rondleiding van vandaag om 14.30 uur. Maar wat blijkt? We kunnen nog net aansluiten bij de rondleiding van 13.00 uur! Tijdsverschil…. Op weg naar de Ferry van Kootenay Bay naar Balfour stoppen we bij het glazen huis in Boswell. Gebouwd in 1952 door Mr. Brown, gepensioneerd na een 35 jarige bestaan als begrafenisondernemer. De gedachte is er nog leven na de dood zat bij Mr. Brown klaarblijkelijk diep van binnen. Hij gaf 500.000 vierkante balsemflessen een leven na de dood. Al deze lege flessen fungeerden als bouwstenen voor het glazen huis dat wij vandaag bezochten. Gebouwd in de vorm van een klaverblad. Vierkante flessen voor ronde kamers. Entreeprijs? Een maal raden… Het antwoord is waarschijnlijk fout. 10 dollar per persoon! Te veel van het goede voor een huis met 3 kamers en 111,4 vierkante meter totaal woonoppervlak inclusief verdieping. Maar je moet eens in je leven gezien hebben om de titel van vandaag te kunnen beantwoorden. Wij weten het nu: voor balsemflessen is het antwoord JA. Tot slot van vandaag steken we Lake Kootenay over met de ferry . Het bord met de vertrektijden zaait bij alle wachtenden verwarring. Precies mid juni, het is vandaag de 15e, gaat de zomerdienstregeling. Is dat dan op de 15e of de 16e? En dan nog op de plaats waar de overtocht 35 minuten duurt en je toch circa een half uur eerder aankomt dan je vertrekt! Midden op het meer ligt de grens van de Mountain Standard Time en de Pacific Standard Time. Tenminste dat is wat een van de kaarten ons doet geloven. Tot morgen. Hoe laat? Ach, laten we zeggen vakantietijd.

Het ijshockey team van de Vancouver Canucks heeft gisterenavond niet kunnen winnen van de Boston Bruins. Het komt dus aan op de 7e en beslissende match. Als we uit de kroeg terugwandelen staan de berggeiten weer midden in het dorp en staren de toeristen aan. Even verderop grazen de herten een plaatselijk gazon kaal. Hier geldt: in de wildernis hebben de dieren het voor het zeggen. Het stormt dat het een lieve lust is en dat zal ‘s nachts niet minder worden. We worden dan ook gewekt met regen en storm. Na het ontbijt gaan we op pad voor route 1, Akamina Parkway, door het park. 16 kilometer bergop over slingerende en relatief smalle wegen en uiteindelijk weer 16 kilometer bergaf. Al snel is het raak en hebben we een beer in het vizier. De beer heeft ook iets in het vizier. Gelukkig zijn wij dat niet maar een hert. Beiden laten zich gewillig op de foto zetten, dat gaat wel zo comfortabel met de telelens. Na de fotoshoot rijden we verder. Al snel worden de wegbermen witter en witter van de sneeuw. Niet van vandaag maar toch. Het is 14 juni 2011. Op de parkeerplaats bij het bergmeer parkeren we tussen meters hoge sneeuwwanden. De oever van het vrijwel geheel bevroren meer is door de sneeuw beloopbaar. De toiletten zijn niet toegankelijk omdat het pad versperd is door de sneeuw. De kanoverhuur is gesloten…. Na onze afdaling rijden we door naar de golfbaan. We boeken een 18 holes ronde. De zon schijnt inmiddels maar het waait stevig. Een extra challenge! Het is bijzonder om golf te spelen in het decor van majestueuze met sneeuw bedekte bergen. Reeds op de 3e hole onderbreken we het spel. Wild op de baan. Welk type hertachtigen het zijn weten we niet maar ze trekken zich weinig van onze aanwezigheid aan. Gelukkig ligt de camera in de golfcar die ons vandaag over de baan vervoerd. Op hole 15 schiet Ingeborg een prent van mijn afslag die dan ook rechts in de bossen verdwijnt. De fotocamera gaat terug in de tas en in de golfcar. Ik sla opnieuw een slechte bal die links naast de baan terecht komt. Ingeborg staat op de tee en concentreert zich beter. Die concentratie onderbreek ik met STOP. Ik pluk razendsnel de camera uit de tas en stel scherp. Vanuit de struiken rechts waar ik mijn eerste bal sloeg komt birdybear de baan op. Het golfend stel voor ons heeft niets in de gaten, het speelt zich tientallen meters achter hun rug af. Terwijl ik fotografeer steekt birdybear de fairway over en doet zich in het linker struikgewas tegoed aan het jonge groen. Zo te zien precies op de plek waar ik mijn tweede afslag terecht kwam. Uiteindelijk slaat Ingeborg toch maar af. Goed op de fairway en uit de buurt van birdybear. Langzaam rijdend in de golfcar passeren we birdybear. Mijn bal laten we wijselijk liggen. Vanuit veilige posities ronden we hole af. Dit hadden we niet durven dromen. Onze eigen birdyberenfoto’s genomen op de golfbaan. Terwijl de wind over de baan poeiert ronden we onze meest memorabele 18 holes ronde af.  Wat een ervaring. In de middag rijden we route 2, Red Rock Parkway. Deze keer rijden we door het overgangsgebied van de groene heuvel en berghellingen naar de wat hogere delen. Bij het (par)keerterrein bezoeken we Red Rock Canyon. De rotswanden bestaan hier uit rood gesteente hetgeen de canyon, met daarin uiteraard een stevig stromende bergbeek zijn specifieke uiterlijk geeft. We lopen een klein rondje door de canyon en dalen af. We verlaten Waterton Lakes National Park op weg naar een nieuwe birdybear gaat ver weg bestemming. Daarover later meer. We staan nu, na een lange dag met een extra uur door het tijdverschil, aan de oever van Lake Koocanusa. Op een vrijwel verlaten park campground. Totaal 3 campers en aangewezen op onze eigen voorzieningen. De accu van de pc is vrijwel leeg en we doen zuinig met onze stroom. Een mooi moment om dit verhaal af te sluiten.

Je zou denken de berg op buffelen,… Dat doen we regelmatig met de camper. Maar de indianen deden het juist omgekeerd. Zij joegen de bizons met honderden tegelijk richting de afgrond, Sterker nog: ze joegen ze de afgrond in. Deze bijzondere manier van jagen wordt zeer duidelijk weergegeven in het educatieve centrum van Head Smashed-in Buffalo Jump. We bezoeken deze locatie op weg naar Waterton Lake National Park. We verlaten dus de lange leegte en zien reeds van verre de bergen van Waterton aan de horizon verschijnen. De wind neemt flink toe tijdens onze rit door het heuvelland en dat is te merken in de 3.80 meter hoge camper. Als we ‘s middags arriveren in Waterton neem de wind zelfs stormachtige proporties aan en de voorspelling is verder toenemend. We eten vroeg in de avond en gaan naar de kroeg om IJshockey te kijken. De Canadezen staan voor met 3-2 maar in deze game staan ze binnen mum van tijd 4-0 achter. Vooralsnog lijkt het erop dat er een 7e beslissende wedstrijd zal komen. Morgen verkennen we Waterton Lake en omgeving. Hoe dat gaat moeten we nog ontdekken want in dit park is nog niet alles open. En dat geldt ook voor de wegen. De hoeveelheid sneeuw was hier dit seizoen 2x het jaargemiddelde dus er ligt nog het nodige, zelfs op de campground.  De Amerikaanse route, we zitten hier nog aan de Canadese zijde van de grens, loopt over de hoogste pas en is wegens de sneeuw nog gesloten. Ach het is pas 13 juni. Opmerkelijk zijn de waarschuwingen in en om het dorp voor de cougar. Die zijn recent nog gesignaleerd en niet geheel ongevaarlijk. Op de redelijk lege camping wemelt het van de ground squirls. Deze grond eekhoorns sprinten en dollen over het jonge gras. Ze leven in deels ondergronds dus de zaklamp is verplicht om niet in het donker in de holen te stappen. Ook de berggeiten grazen op de camping en lijken niet bepaald mensenschuw. Van de mensen in de kroeg horen we de stories over beren en jongen. Morgen gaan we dus opnieuw op berenjacht. De teller staat op 8, wie weet…

Dat geldt met enige regelmaat voor de tank van onze camper. Maar met zo’n plastic kaartje is dat snel weer opgelost. Leeg, leger, leegst is vandaag van toepassing voor het landschap dat we na vertrek uit Drumheller doorkruisen. Maar daarover later meer. Gisteren berichten we over een reuze dinosauriër met uitzicht vanuit de bek. Dat uitzicht hebben we ingewisseld door zo’n 11 kilometer buiten Drumheller een uitzichtpunt te bezoeken. We aanschouwen de beroemde Badlands van dichtbij. Zeer merkwaardige formaties van rots, steen, gruis, zand en sediment. Gevormd als oceaanbodem, gemasseerd door wegtrekkende gletsjers, geslepen door de kolkende rivier en ge-finetuned door de wind. Overal waar we kijken zien we deze bijzondere vormen en in een in zekere zin open landschap. Steeds wanneer de weg vanuit het relatief vlakke land een steile afdaling maakt komen we in deze formaties terecht. Na het uitzichtpunt bezoeken we ruim 2 uur het wereldberoemde Royal Tyrrel Museum. Grote aantallen prehistorische skeletten zijn hier op boeiende wijze geëxposeerd. We zien ook hoe fossiel gesteente nauwkeurig wordt schoongemaakt en hoe hierin de prehistorische skeletten worden ontsloten. Vakmanschap = Meesterschap en hier zijn doorgewinterde experts aan het werk. Van de kleinste tot ‘s werelds grootste vondsten zijn in deze omgeving blootgelegd en bewerkt.  Korte tijd na het museumbezoek wandelen we in de omgeving van Drumheller nog over een stalen suspension bridge. Een wiebelende en schommelende hangbrug over de Red Deer River. Enkele kilometers verder opnieuw een stop: Hoodoos Provincional Recreation Area. Door de natuurgevormde zand, klei, rots en grindstructuren die er zo ongeveer uitzien als mega paddenstoelen. De laatste stop in directe omgeving van Drumheller is bij de oude kolenmijn. We schieten wat foto’s van de authentieke mijngebouwen die echt passen bij het landschap waarin ze staan. Op de prairie en tegen de heuvels en bergen. Alsof je zo in een western staat. Bij de volgende heuvel opwaartse weg rijden we het badlands landschap uit en leeg, leger, leegst begint. We rijden werkelijk honderden kilometer door een leeg landschap. Zelfs de begroeiing is nauwelijks hoger dan gras en struik. De wegen zijn eveneens leeg en kaarsrecht, soms over vele tientallen kilometers aaneengesloten. De camper jagen we met zo’n 100 kilometer per uur door dit gebied en overal zien we letterlijk de horizon, 360 graden om ons heen. Van Drumheller tot aan Lethbridge is het een kleine 300 kilometer en in zo’n leeg landschap gaat dat vervelen. Hier leeft bijna niemand en de begraafplaats die we onderweg zien op de top van een heuvel heet dan ook toepasselijk Lone Hill Cemetary. Als je hier hebt geleefd dan was dat vast en zeker eenzaam en dat geldt hier dan ook voor de plek waar je wordt begraven. In de namiddag arriveren we in Lethbridge. Een stadje van redelijke omvang met een honderd jaar oude stalen spoorbrug van recordlengte. Om deze te bekijken wandelen we naar het andere eind van de stad en zien we onderweg de meeste kerken per vierkante kilometer. Van sommige hoofden in het stadspark kunt je het geloof direct aflezen. Uiteindelijk vraagt deze wandeling 2,5 uur waardoor we het avondeten laat nuttigen. Lethbridge is voor ons niet veel meer dan een tussenstop op weg naar Waterton Lakes National Park. Dit park bevind zich in de uiterste zuidwesthoek van Alberta. Het Canadese Park is als een geheel verbonden met haar Amerikaanse zus, het Glacier National Park. Op een plaats komen hier Alberta, British Columbia en het Amerikaanse Montana samen. We zijn bijzonder benieuwd wat deze samensmelting ons aan nieuwe hoogtepunten gaat bieden. De rechtstreekse route is zo’n 130 kilometer maar ongetwijfeld voegt de voorbereiding van vanavond hier nog wat extra kilometers aan toe.  Zolang het landschap maar minder leeg is dan vandaag. Dat was voor een dag meer dan leeg genoeg.

Vanuit de ijstijd van gisteren zijn we vandaag in de regentijd terecht gekomen. Vrijwel de hele dag regen, van een beetje, via veel tot heel veel regen. Overigens geen reden voor het wild om zich te verstoppen. We tellen talrijke Cariboos, waaronder de Elks met groot gewei. Vanuit Banff rijden we vlot de Rockies uit en komen in het laagland van Calgary terecht. In stromende regen even kort de olympische accommodaties uit 1988 bezocht. Daarna met de grote camper dwars door de stad naar downtown Calgary. Net buiten het centrum een parkeerplaats gevonden om de 30 ft. te stallen. Te voet naar de Calgary Tower om vanaf een hoogte van zo’n 200 meter de stad en verre omtrek te bekijken. We zien de vliegtuigen landen op Calgary airport waar we precies 2 weken terug om ongeveer dezelfde lokale tijd onze tussenlanding maakten. De harde werkelijkheid is dat we dus half-way zijn. Vanuit de toren hebben we ook een mooi zicht op de Saddle Dome, het stadion in zadelvorm, waar de jaarlijkse Stampede wordt gehouden. Het wereldbekende grote rodeo en cowboy spektakel. Aansluitend nog een rondje centrum. Tijdens een “Mac Fries” worden we benaderd door 2 van de 1200 deelnemers aan de Calgary City Chase om hun opdracht uit te voeren. Op straat moeten de deelnemers allerhande opdrachten uitvoeren tijdens hun maximaal 6 uur durende run door de stad. Onze opdracht is om 10 minuten voor dit duo op een spinning bike te fietsen. Ze zijn dolgelukkig dat we positief reageren op deze opdracht en we fietsen vlot de 10 minuten weg. Zij kunnen daarna verder met hun run. Aan de snelweg door Calgary bezoeken we het shopping center en slaan een voorraad proviand in. Vervolgens rijden we door naar Drumheller. Van het ene moment op het andere gaat de snelweg tijdelijk over in zo’n 40 kilometer opbreking. Geen asfalt meer maar gravel, rots, rode steen, gaten en heel veel blubber. Het regent dan ook pijpenstelen. Werkelijk schande dat dit niet eerder is aangegeven. Er waren vele alternatieven voorhanden. Vijftien lange en trage kilometers verder  vinden we een escape en verlaten de opgebroken weg. Met de camper tot over het dak (3.80 meter) onder de rode modder. Als we arriveren in Drumheller is het weer droog. De camper is nog half rood, bruin en zwart. De andere helft aan de bestuurderszijde is door de vele regen en tegenliggers “schoon” gespoeld.  Op de campground reinigen we zo goed en kwaad dat gaat de camper. Zo kunnen we op zondag met goed fatsoen de hoogtepunten van Drumheller bezichtigen. We bevinden ons hier in de Alberta Badlands. Midden in het vlakke cowboyland ineens een enorme grote kloof. met daarin de rivier. De kloof is breed, grillig en vele tientallen kilometers lang. Drumheller staat vooral bekend om de enorme prehistorische vondsten. De dinosauriër verzameling gaan we morgen bekijken en is naar men zegt een van de omvangrijkste ter wereld. In elk geval zagen we bij het tourist information center alvast de allergrootse. Een dinosauriër van ruim 6 verdiepingen hoog. Via trappen kan men binnendoor naar de bek voor een uitzicht over de omgeving. Dat uitzicht bewaren we voor morgen.

Altijd handig zo’n koelkast en diepvries aan boord van de camper. Onderweg op gas tijdens de full hook-up op de campground op elektriciteit. De dranken gekoeld, de pizza’s, het vlees en reservebrood diepgevroren. Vanuit Jasper reden we deze ochtend naar een super diepvries. Hoger dan de Eiffeltoren en 325 vierkante kilometer groot. Columbia Icefield overtreft vele superlatieven. Vanuit dit enorme gletsjergebied worden 3 wereldzeeën bevoorraad. De Arctic, de Atlantic en de Pacific. Met een busvoertuig van circa 1 miljoen dollar begaven we ons op 1 van de gletsjers die vanuit dit enorme ijsveld worden gevoed. Het vehicle reed moeiteloos een helling van 32 graden af en op, over rots en het gletsjerijs van de Athabasca gletsjer. Ergens op een gecontroleerd deel van de gletsjer verlieten we de bus bij zo’n 4 graden Celsius. Geteisterd door een ijzige wind en lichte regen. Wel omstandigheden die thuishoren bij een gletsjer experience. Gedurende de hele rit van Jasper naar Banff, via Lake Louise hielden we zicht op sneeuw een ijs. Soms hoog boven ons, dan weer vlak naast de camper op de highway. We hebben talrijke foto stops gemaakt, door de sneeuw gelopen en aan de oevers van bevroren meren gestaan. Maar het was niet alleen een dag van sneeuw en ijs. Ook de wildscore is vandaag aardig opgevijzeld. Wapiti’s, herten, berggeiten, longhorn schapen, chipmuncks en zelfs voor de lens poserende squirls. Bij de poort van de campground grazen 2 jonge herten als we ons aanmelden voor de overnachting. Het kon vandaag allemaal niet op tijdens de kleine 300 afgelegde kilometers. En het was bijna teveel om in het geheugen op te slaan. Als we later thuis de foto’s terugkijken zal er wel iets ontstaan van oh ja, die en dat ook nog. Morgen naar het oosten en terug in de tijd. Niet vanwege de tijdzone, die ligt ten westen van ons. Terug in de tijd van cowboys, indianen en de dino’s..

Op de picknicktafel staan nog de dampende getuigen van vandaag, maatje 40 en 46. De sokken ernaast verdampen het resterende zweet. Een lange dag in Jasper zit er op en het was een dag om nooit te vergeten. Als het ergens op deze aardbol het mooiste is dan hebben we die plek misschien wel gevonden. Maligne Lake en dan met name rondom Spirit Island. De lokale rondvaartboot, met capaciteit voor zo’n 40 gasten,  vaart de 9,5 mijl afstand met het tempo van een serieuze speedboot. Neus omhoog en een straal water achter de kont! Maar zodra er kano toeristen in zicht zijn gaat het gas eraf. Het water is slechts 3 tot 4 graden en de tour is pas 7 dagen open. IJs op het meer speelde parten. Spirit Island is bijzonder door het landschap waarin het ligt. Enorme bergen, bossen, gletsjers, en sneeuw, Spirit Island lijkt er door ingesloten. En we treffen het, blauwe luchten met imposante wolkpartijen. Een mooier scenario valt niet te bedenken. We vragen ons af of we al eerder een dergelijke plek op aarde zijn tegengekomen. Santorini in Griekenland was het enige dat we konden bedenken. Los van heel veel andere wonderschone plaatsen die we ooit bezochten is dit toch echt wel een van de allermooiste en niet te vangen in beeldmateriaal. Je moet er zijn geweest om erover te kunnen oordelen. Tijdens de rit naar Maligne Lake dwars door overweldigend natuurschoon passeerden we ook Medicine Lake. Pas op de terugweg vonden we de verklaring waarom het lager gelegen Medicine Lake, dat gevoed wordt vanuit  Maligne Lake, een lager waterpeil kent. Veel van het water uit Maligne Lake gaat 18 kilometer ondergronds en komt in Maligne Canyon op vele punten uit de grond en uit de rotsen. We hebben dit onder onze eigen voeten kunnen constateren tijdens onze stroom opwaartse voettocht van zo’n 7,5 kilometer door deze Canyon en langs de Maligne River. Zeker ook een van de hoogtepunten van vandaag. De Canyon is stijl en af en toe slecht 2 meter breed. En daar moet al dat water doorheen. Een boeiend schouwspel van water met veel verval. Overal kolkende centrifuges midden in de bush. Na al dit geweld bezochten maatje 40 en 46 nog de Jasper Tramway. De 47 jaar oude cabinebaan naar zo’n 2500 meter hoogte. Vandaar een enorm 360 graden panorama. Bergen, azuurblauwe meren, de stad Jasper, de campground en een zicht van zo’n 100 kilometer. Zeker toen we de moeite namen om nog een 1,2 kilometer, zeer stijl bergopwaarts te lopen en te klimmen. Het zal nu duidelijk zijn waarom maatje 40 en 46 op de picknicktafel staan uit te dampen. Om af te sluiten nog iets opmerkelijks. Gisteren reden we door de tijdzone en dus is het hier 1 uur later dan 30 kilometer terug. Een rare gewaarwording dat het in Jasper om 22.30 schemert terwijl dat slechts 30 kilometer verder al om 21.30 begon. Morgen gaan we zuidwaarts over de Ice Field Parkway en over heel veel ice gaat ook de volgende story.  Koud kunstje.

Vanuit Blue River  nog gelegen in British Columbia rijden we over een verlaten Highway 5  en Highway 16 naar de canadese provincie Alberta. In het kleine Valemount bezoeken we het lokale museum op aanraden van een van de reisgidsen. De auteur schreef dat er zo weinig te zien was dat juist daardoor de toegangsprijs gerechtvaardigd zou zijn. Die conclusie is terecht en het was een onderhoudende stop. Ook de volgende 150 kilometer gaan door verlaten gebied, we tanken dus nog even vol. Bij het visitors center Mount Robson onderbreken we de reis opnieuw. Dit is de plek bij helder weer met een fantastisch uitzicht op de hoogste berg van de Rockies, 3954 meter hoog. Meestal hult de top zich in nevelen en bij het bezoekerscentrum houden ze precies bij op welke dag de top goed zichtbaar is. Vandaag niet, althans niet rond 12.00 uur ‘s middags British Columbia Time. Op de parking nuttigen we de lunch en een uurtje later, of twee uur zoals je wilt, rijden we Alberta binnen. Vanaf dit moment hebben we de National Parks pas nodig, deze highway gaat immers door Jasper National Park. We zetten de klokken 1 uur vooruit en toeren zo’n 30 kilometer verder. Op de kruising bij Jasper slaan we rechtsaf de Icefields Parkway op. De komende dagen zullen we deze enkele honderden kilometers volgen. Vandaag niet want de enorme campground bereiken we binnen enkele minuten. De campground heeft 3 lange rijstroken om binnen te komen. 2 voor de nieuwe gasten en 1 doorgaande strook voor de permithouders. In het hoogseizoen dient men hier vooraf te reserveren. Vandaag zijn de completere plaatsen pas begin van de avond uitverkocht. Er gelden hier stevige waarschuwingen voor het wildlife. Het is het broedseizoen van de elk en die zoeken rondom en op de camping een veilige zone voor henzelf en het kroost. Het schijnt dat een zogende elk bijzonder agressief kan zijn en de aanval niet schuwt. Pro-actief plaatsen de wildlife beheerders het kroost regelmatig buiten de campground waarbij de moeder elk als vanzelf volgt. Men doet hier het maximale om wild voorrang te geven in zijn natuurlijke omgeving en een zo natuurlijk mogelijk rolpatroon in stand te houden. Dat het wildlife steeds minder schuw wordt is hier een gevaar voor mens en dier! In de namiddag gaan we op bezoek bij Jasper in Jasper. Jasper de beer is nu de mascotte voor de stad Jasper vandaar… Bij de lokale Pizzabakker zien we buiten op een bord de aankondiging dat deze hier ook glutenvrij verkrijgbaar zijn. Van de ober vernemen wij dat dit nog maar net is ingevoerd en of ze al echt verkrijgbaar zijn? Navraag bij de echte Pizzabakker leert dat het gaat lukken. Ingeborg besteld extra spicy en dat heeft ze geweten. Een lekkere glutenvrije pizza zo heet als de brandweer. Eenmaal weer terug op de campground maken we nog een avondwandeling, zeg hier maar marathon, over het campingterrein. Geen Elk, geen beer. Wel bier tijdens deze story. We blijven hier 2 nachten zodat we morgenochtend vroeg vanuit Jasper de dagtocht naar Medicine Lake, Maligne Lake en Maligne River, daarover later meer.