Birdybear alive….
Posted by Birdybear in Reisverhalen Canada, tags: Canada, here we come!, Reisverhalen Canada
Het ijshockey team van de Vancouver Canucks heeft gisterenavond niet kunnen winnen van de Boston Bruins. Het komt dus aan op de 7e en beslissende match. Als we uit de kroeg terugwandelen staan de berggeiten weer midden in het dorp en staren de toeristen aan. Even verderop grazen de herten een plaatselijk gazon kaal. Hier geldt: in de wildernis hebben de dieren het voor het zeggen. Het stormt dat het een lieve lust is en dat zal ‘s nachts niet minder worden. We worden dan ook gewekt met regen en storm. Na het ontbijt gaan we op pad voor route 1, Akamina Parkway, door het park. 16 kilometer bergop over slingerende en relatief smalle wegen en uiteindelijk weer 16 kilometer bergaf. Al snel is het raak en hebben we een beer in het vizier. De beer heeft ook iets in het vizier. Gelukkig zijn wij dat niet maar een hert. Beiden laten zich gewillig op de foto zetten, dat gaat wel zo comfortabel met de telelens. Na de fotoshoot rijden we verder. Al snel worden de wegbermen witter en witter van de sneeuw. Niet van vandaag maar toch. Het is 14 juni 2011. Op de parkeerplaats bij het bergmeer parkeren we tussen meters hoge sneeuwwanden. De oever van het vrijwel geheel bevroren meer is door de sneeuw beloopbaar. De toiletten zijn niet toegankelijk omdat het pad versperd is door de sneeuw. De kanoverhuur is gesloten…. Na onze afdaling rijden we door naar de golfbaan. We boeken een 18 holes ronde. De zon schijnt inmiddels maar het waait stevig. Een extra challenge! Het is bijzonder om golf te spelen in het decor van majestueuze met sneeuw bedekte bergen. Reeds op de 3e hole onderbreken we het spel. Wild op de baan. Welk type hertachtigen het zijn weten we niet maar ze trekken zich weinig van onze aanwezigheid aan. Gelukkig ligt de camera in de golfcar die ons vandaag over de baan vervoerd. Op hole 15 schiet Ingeborg een prent van mijn afslag die dan ook rechts in de bossen verdwijnt. De fotocamera gaat terug in de tas en in de golfcar. Ik sla opnieuw een slechte bal die links naast de baan terecht komt. Ingeborg staat op de tee en concentreert zich beter. Die concentratie onderbreek ik met STOP. Ik pluk razendsnel de camera uit de tas en stel scherp. Vanuit de struiken rechts waar ik mijn eerste bal sloeg komt birdybear de baan op. Het golfend stel voor ons heeft niets in de gaten, het speelt zich tientallen meters achter hun rug af. Terwijl ik fotografeer steekt birdybear de fairway over en doet zich in het linker struikgewas tegoed aan het jonge groen. Zo te zien precies op de plek waar ik mijn tweede afslag terecht kwam. Uiteindelijk slaat Ingeborg toch maar af. Goed op de fairway en uit de buurt van birdybear. Langzaam rijdend in de golfcar passeren we birdybear. Mijn bal laten we wijselijk liggen. Vanuit veilige posities ronden we hole af. Dit hadden we niet durven dromen. Onze eigen birdyberenfoto’s genomen op de golfbaan. Terwijl de wind over de baan poeiert ronden we onze meest memorabele 18 holes ronde af. Wat een ervaring. In de middag rijden we route 2, Red Rock Parkway. Deze keer rijden we door het overgangsgebied van de groene heuvel en berghellingen naar de wat hogere delen. Bij het (par)keerterrein bezoeken we Red Rock Canyon. De rotswanden bestaan hier uit rood gesteente hetgeen de canyon, met daarin uiteraard een stevig stromende bergbeek zijn specifieke uiterlijk geeft. We lopen een klein rondje door de canyon en dalen af. We verlaten Waterton Lakes National Park op weg naar een nieuwe birdybear gaat ver weg bestemming. Daarover later meer. We staan nu, na een lange dag met een extra uur door het tijdverschil, aan de oever van Lake Koocanusa. Op een vrijwel verlaten park campground. Totaal 3 campers en aangewezen op onze eigen voorzieningen. De accu van de pc is vrijwel leeg en we doen zuinig met onze stroom. Een mooi moment om dit verhaal af te sluiten.
Leave a Reply